பிள்ளையார் அருள் வேண்டி

ஓம் ஓம் ஓம் ஓம் ஓம் ……….
ஓம் ஓம் ஓம் ஓம் ஓம் ……….
ஓம் ஓம் ஓம் ஓம் ஓம் ……….

உச்சி மலை மீதினிலே
உதித்தெழுந்த பிள்ளையாரே
அச்ச வினை யாவையுமே
அளித்தெறிந்த நாயகரே
பித்தனுனைப் பாடிடவே
பக்த்தியினைத் தாருமைய்யா
பகத்;தி கொண்டு பாடிடுவேன்
பாருமைய்யா கடைக் கண்ணால்
ஆசிதனை வேண்டுகிறேன்
ஆரவணைக்க வேண்டுமையா
உச்சி மலை மீதினிலே……………

உலகமெல்லாம் உன் புகழே
உயர்ந்து நிற்கிறது
தடக்கி வீழ்ந்தாலும்
நீர் எம் மனதினுள்ளே
ஆன்மீக வாழ்வினிலே
ஆணி வேர் பதிய வேண்டும்
காலமெல்லாம் மலர் தூவி
கண்ணீரால் கால் கழுவி
கேட்கின்ற வரம் யாவும்
கிடைக்கும் அருள் வேண்டும்
கடவுள் பெயர் சொல்லி
வணிகம் செய்வோரை
திசை மாற்றி மனம் மாற்றி
மண்டியிட வைக்க வேண்டும்
உச்சி மலை மீதினிலே……

பார்வதியின் மூத்த மைந்தா
பாவி எனக்கருள்வாய்
பார் புகழும் விநாயகரே
யார் வினையும் தீர்ப்பவனே
ஆனை முகத்தோனே
ஏழைகளின் காவலனே
முத்தி விநாயகனே
முழு வினையும் தீருமையா
சித்தி விநாயகனே
சீற்றத்தைத் தணியுமையா
புத்தி விநாயகரே
புது வழியைக் காட்டுமையா
பாறை விநாயகரே
பாவியென்னை ஏருமையா
ஒளவைக்கு அருளியவா
அடியேனை மறப்பீரோ?
அகத்திய விநாயகரே
அடிமைத் தனம் அறுப்பீரே
அம்பிகையின் மகன் நீயே
அடிமை நானுனக்கு
பாரதம் வரைவதற்கு
பக்கத் துணையாயிருந்தாய்
வேராக நீ இருந்து
விழுதாய் எனை வளர்த்தாய்
உச்சி மலை மீதினிலே…

போற்றிடுவோன் போற்றிடுவோன்
பாடிடுவோன் உன் புகழை
வேதனைகள் தீர்ந்தாலும்
விறைத்து மனம் ஓய்ந்தாலும்
காரணங்கள் கேட்காமல்
கடவுளுனை குப்பிடுவோன்
கலியுகத்து மானிடரும்
கண்டு வணங்கும் தெய்வம்
குடிசையிலும் தோன்றும் தெய்வம்
கோபுரத்து நாயகனே
இன மத பேதமின்றி
அனைத்து மனங்களுமே
உனைப் புகழ நானறிவேன்
உயர்ந்த புகழ் உமக்கு மட்டும்.
உச்சி மலை மீதினிலே…

வாழ்வதுவும் உன் அருள்தான்
வளர் புகழும் உன் அருள்தான்
தேய் பிறையாய் இல்லாமல்
வளர் பிறையாய் வளர்தவனே
மறந்திடுமோ என் மனமே
மாலை தனை நான் சூட
மலர் தூவி வணங்கிடவே
மண்டியிட்டுத் துதித்திடவே
கணபதியே அருள் புரிவாய்
காத்து எமை வாழவைப்பாய்
உச்சி மலை மீதினிலே…

கலைமகள் கருணை வேண்டி

என்னை மறந்து கவி பாட
எழுத்தாணி தந்தவளே
ஏழைக் கவி வரிக்கு
உவமைதனைப் படைத்தவளே
பெறுமதிகள் தாண்டி எம் தம்
புகழினுச்சி பரிசளித்தாய்
வெண்ணை திரளவிட்டு
வீறு கவி தந்தவளே
வித்தை அல்ல உன் தன்
வினைதனைத் தான் படைத்தாய்
வீரமகளின் தங்கை
கலைமகளே உனைப் புகழ்வேன்
பாடிட வேண்டுமென்றே
பல காலம் பாடுபட்டேன்
தேடிடக் கிடைக்காத
தேனமுதாம் கவி ஞானம்
நாடிட என்மனதில்
நாற்றிட்டாய் பயிராக
பேடி இன்றி என்னை
பிழைக்க வைத்த தாய் நீயே
விழியிரண்டும் நீதானே
வழி திறந்து வாழ்த்தி நின்றாய்
நாதனிலே நடனமிட்டாய்
கைதனிலே காலானாய்
கவி வழியில் நடக்கவிட்டு
கவிக் காட்டில்
அலையவிட்டாய்
வாசனைக் கவி வரியை
வாடாமல் எனக்களித்தாய்
கவிப் பூ இதழ் சொரிய
காலடியில் உனக்களிப்பேன்
காலமெல்லாம் இப்பணியை
கரையாமல்ப் புரியவேண்டும்
கலைமகளே உனைப் புகழ
கவி் தந்து அருள் புரிவாய்